ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

[Nikolas6997]

Με άλλα λόγια Αλεξάνδρα, τα ήθη και τα έθιμα ενός λαού πηγάζουν από το, είναι τους... Μέσα απο την ψυχή και την καρδιά δια την παράδοση... Σε ευχαριστούμε που μας θυμίζεις την ύπαρξη μας... Να σαι καλά.. [img]http://www.bonsaiclub.gr/forum/images/s ... violin.gif[/img]

[Philip]

Ενα αλλο αξιολογο θεμα απο την Αλεξανδρα [img]http://www.bonsaiclub.gr/forum/images/s ... n_razz.gif[/img]

[PanosBonsai]

Η υπομονή, η αυτοσυγκράτηση και η δημιουργηκότιτα σε αυτό το χόμπυ είναι το νούμερο 1.

[My Nellie]

Πατάμε πάνω στην παράδοση κι αναδεικνύουμε στην συνέχεια την προσωπική δημιουργικότητά του ο καθένας.
Έτσι το κατάλαβα εγώ.
Βέβαια, στην καλλιτεχνική αίσθηση και την δημιουργία του κάθε αρτίστα δεν μπορούν να μπαίνουν κανόνες, αλλά κι αυτή η έκφραση της δημιουργικότητάς του θα πρέπει να βασίζεται πάνω στην παράδοση.
Κι ο παραδοσιακός τρόπος (ο δρόμος της παράδοσης, όπως λέει κι ο τίτλος της ιστορίας) είναι μακρύς κι απαιτεί την υπομονή μας.
Και τελικώς αυτό είναι που προσπαθούμε όλοι να καταφέρουμε στον χώρο αυτό που μας μάγεψε, να κατακτήσουμε την υπομονή ώστε να φθάσουμε στο επόμενο στάδιο όπου θα αναδείξουμε την ιδιαιτερότητα της δικής μας δημιουργίας.
Έτσι δεν είναι?

[Philip]

Πολυ αξιολογο


Ευχαριστουμε Αλεξανδρα....

[Harris]

Πολύ όμορφη αφήγηση!
Βασικά η Κινέζικη, όπως και η Ιαπωνική φιλοσοφία, είναι η καρδιά και η ψυχή μέσα στην αρμονία της φύσης, καθώς και η απλότητα του να είμαστε άνθρωποι στο σύνολο που μας περιβάλλει πάνω στην Γη.

[My Nellie]

Διάβασα πριν λίγο καιρό στο Bonsai Journal, αυτό το πολύ καλό διαδικτυακό περιοδικό, μια μικρή ιστορία η οποία αποτυπώνει την σχέση της διατήρησης της παράδοσης με την ανάπτυξη της δημιουργικότητας του καλλιτέχνη, όσον αφορά φυσικά στα bonsai.
Η ιστοριούλα μου άρεσε πολύ και σκέφθηκα ότι καλό θα ήταν να την μοιραζόμουν μαζί σας.

Έτσι λοιπόν, κατόπιν συγκατάθεσης του συγγραφέως της, σας την παρουσιάζω σε ελεύθερη δική μου μετάφραση.

Ο δρόμος των Bonsai: Παράδοση
Από τον Andy Rutledge, USA

“Kevin!”
Ο Kevin κι ο δάσκαλός του ο κ. Fukuda εργάζονταν σήμερα στο μεγάλο θερμοκήπιο. Αυτό το είδος εργασίας ήταν εκείνο που ο Kevin αγαπά, να διαμορφώνει και να μεταφυτεύει δένδρα. Οι ανοιξιάτικες αγγαρείες, όπως ο κ. Fukuda τις ονόμαζε, δεν ήταν καθόλου αγγαρείες κατά την άποψη του Kevin. Ο Kevin θεωρούσε ότι αυτή η δουλειά δεν υστερούσε καθόλου από την ανοιξιάτικη διασκέδαση.

“Kevin,” φώναξε και πάλι ο κ. Fukuda.

Έξω στο γκρίζο πρωϊνό έβρεχε. Οι χείμαρροι της βροχής χτυπούσαν στο πλαστικό κάλυμμα του θερμοκηπίου και μιμούνταν τον ήχο μιας ορμητικής φυγής αφηνιασμένων βουβάλων. Εν τούτοις ο Kevin δεν άκουγε τίποτε από αυτό. Η μουσική από τα ακουστικά του έπνιγε τον ήχο της βροχής.

«ΚΑΛΟΤΥΧΕ KEVIN!» Φώναξε άλλη μια φορά ο δάσκαλός του, με έμφαση. Η φωνή του αντήχησε λιγάκι μέσα στο θολωτό θεροκήπιο.

Αυτή τη φορά το κεφάλι του Kevin στριφογύρισε και κοίταξε προς τον δάσκαλό του με ορθάνοιχτα μάτια κι ερωτηματική έκφραση. Ο κ. Fukuda χτύπησε ελαφρά το αυτί του κι ο Kevin απομάκρυνε τα ακουστικά του, κρεμώντας τα γύρω από τον λαιμό του. Η μουσική από τα ακουστικά μπορούσε τώρα να ακουσθεί πάνω από τον θόρυβο της βροχής.

Ο κ. Fukuda ζάρωσε την μύτη του με ενοχλημένο ύφος. «Θα κάνεις κακό στον εαυτό σου με αυτά».
«Μπα, δεν είναι τόσο δυνατά» εξήγησε ο Kevin. «Το ακούω έτσι συνέχεια».
«Βεβαίως!»
Ο Kevin έσβυσε το walkman. «Θέλατε κάτι?»
«Τι κάνεις στα κλαδιά εκείνου του σφενδαμιού?»
«Μα, απλά... τα συρματώνω και τα διαμορφώνω» απάντησε ο Kevin.
«Όμως αυτό δεν είναι βασική διαμόρφωση.»
«Όχι, αλλά σκέφθηκα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό γι’ αυτό το δένδρο.»
«Όχι, απλά κάνε βασική διαμόρφωση σε παρακαλώ.» Ο κ. Fukuda ξαναγύρισε στον γιουνίπερό του και συνέχισε να ξύνει το χώμα από την επιφάνεια της ριζικής μπάλας που βρισκόταν εκτεθειμένη επάνω στο περιστρεφόμενο τραπέζι του.

Ο Kevin ξανακοίταξε το δένδρο του για μια στιγμή και ύστερα κούνησε το κεφάλι του ενοχλημένος. Γύρισε προς τον δάσκαλό του. «Λοιπόν, πότε θα αρχίσω να κάνω κάτι άλλο εκτός από βασική διαμόρφωση?»
Ο κ. Fukuda συνέχισε να εργάζεται στο ρίζωμα. «Αφού μάθεις να κάνει βασική διαμόρφωση.»
Μία ευχάριστη έκφραση διέσχισε το πρόσωπο του Kevin. «Τι? Νομίζω ότι είχα μέθει να κάνω βασική διαμόρφωση. Μόνο αυτό κάνω εδώ. Νομίζω ότι το κατέχω.»
«Βεβαίως!»
Το μισούσε αυτό τo «Βεβαίως» ο Kevin. «Εντάξει, εάν εσύ δούλευες αυτό το δένδρο, θα του έδινες μία βασική διαμόρφωση?»
«Ναι, είναι ένα νεαρό δένδρο.»
«Εντάξει,» συνέχισε ο Kevin «Για πες μου για τα μη-βασικά δένδρα της συλλογής σου... δεν τα εκπαιδεύεις με βασική διαμόρφωση, έτσι δεν είναι?»
«Ναι.»
«Ωωωω» ο Kevin κοίταξε έκπληκτος. «Γιατί?»
«Παράδοση.»
«Παράδοση?» ρώτησε ο Kevin δύσπιστος. «Τι σχέση έχει αυτό....?»
«Η παράδοση του να δημιουργείς καλά bonsai.» απάντησε ο δάσκαλός του. «Η παράδοση του να διαμορφώνεις το δένδρο με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει σωστά σχηματισμένα κλαδιά και κορμό και κωνικότητα, έτσι ώστε εμεί ή άλλοι καλλιτέχνες να έχουν κάτι καλό με το οποίο να ασχοληθούν στο μέλλον.»

Χωρίς να έχει πεισθεί ακόμη, ο Kevin πίεσε περισσότερο. «Μου λες ότι εάν δεν κάνουμε βασική διαμόρφωση σε όλα αυτά τα δένδρα τώρα....»
«Θα είνα άχρηστα στο μέλλον. Ναι.» κατέληξε ο κ. Fukuda.
«Μμμμμ,» ο Kevin ζύγιασε αυτή την ιδέα. «Ώστε προς το παρόν, όλα αυτά τα δένδρα απλώς υπάρχουν με την βασική τους διαμόρφωση, τα βασικά κλαδιά, τους βασικούς κορμούς, τα πάντα βασικά?». Έμοιαζε απογοητευμένος.
«Τα δένδρα δεν νοιάζονται, Kevin». Ο δάσκαλός του χαμογέλασε καθώς συνέχιζε να αφαιρει χώμα από το ρίζωμα του γιουνίπερου με την λαβίδα του.
Ο Kevin στριφογύρισε τα μάτια του. «Έτσι νομίζω».
Επέστρεψε για να συνεχίσει την εργασία στο σφενδάμι, κουνώντας το κεφάλι του. Μετά από μερικές στιγμές, τόλμησε να κάνει μία παρατήρηση. «Ναι, η παράδοση είναι σπουδαία κι όλα αυτά, αλλά σίγουρα θέτει ένα εμπόδιο στην δημιουργικότητα.»
Ο κ. Fukuda σήκωσε το βλέμα του με μία ανεπαίσθητη έκπληξη. «Πώς γίνεται αυτό?»
«Λοιπόν, πώς μπορεί κάποιος να είναι δημιουργικός και καλλιτεχνικός ενώ είναι περιορισμένος από την παράδοση? Πώς μπορείς να είσαι διαφορετικός εάν ακολουθείς κάποια παράδοση που διατηρεί το κάθε τι ίδιο?»
Ο δάσκαλός του σκέφθηκε για μια στιγμή. «Η παράδοση είναι παράδοση. Δεν είναι απλά ομοιότητα.»
«Εαν λοιπόν η παράδοσή σου είναι το να κάνει όλα αυτά τα δένδρα να φαίνονται όμοια, πού είναι η διαφορά? Πού είναι η δημιουργικότητα?»

«Ποιό είναι το συγκρότημα στο CD που ακούς?» ρώτησε ο κ. Fukuda.
Ο Kevin κοίταξε αμήχανος. «Τι? Εγώ δεν....»
«Είναι ο Kenny G?» τον διέκοψε ο δάσκαλός του.
«Kenny…., όχι είναι οι Aerosmith.» απάντησε, γελώντας σχεδόν.
«Rock and roll?»
«Rock, ναι.» απάντησε ο Kevin κι ακούσθηκε σαν να απευθυνόταν σ’ ένα παιδάκι 4 ετών.
«Αααα, και ακούς και άλλα rock συγκροτήματα?» Ρώτησε ο δάσκαλός του
«Βέβαια, πολλά από αυτά. Μου αρέσουν οι Puddle of Mud, οι Foo Fighters, οι Vertical Horizon…»
«Κι όλοι αυτοί είναι ίδιοι?»
«Με τίποτα! Είναι διαφορετικοί. Είναι τελείως διαφορετικοί.»
«Αλλά όλοι είναι από τη παράδοση του rock.» παρατήρησε ο κ. Fukuda. «Όλοι παίζουν στο στυλ rock and roll style, σωστά?» Σήκωσε τους ώμους του ερωτηματικά.
Ο Kevin στριφογύρισε πάλι τα μάτια του. «Ναιιιι, κατάλαβα τι κάνεις, αλλά αυτό είναι πολύ διαφορετικό.»
«Όχι διαφορετικό.» είπε ο δάσκαλός του. «Είναι ακριβώς το ίδιο. Όλα αυτά τα συγκροτήματα παίζουν μουσική rock, αλλά εσύ λες ότι είναι διαφορετικά το ένα από το άλλο.»
«Αυτό είναι..., έτσι είναι η μουσική. Είναι το ίδιο στύλ, δηλαδή εννοώ... είναι διαφορετικά στύλ, αλλά ο ίδιος τύπος....»

Σώζοντας τον Kevin από αυτή την πλημμύρα της ασάφειας, ο κ. Fukuda σήκωσε τα χέρια του σε μια κίνηση έκκλησης για να σταματήσει. «Εντάξει Kevin. Είναι το καθένα διαφορετικό από το άλλο, αλλά εσύ μπορείς να πεις ότι είναι όλα συγκροτήματα rock and roll, σωστά?»
«Ναι, συγκροτήματα rock and roll.» απάντησε ο Kevin καθώς σκούπιζε τον ιδρώτα πάνω από το χείλος του κι από το μέτωπό του. «Έχουν απλά rock ήχο. Είναι...., είναι απλά rock μουσική.»
«Βεβαίως!
Ο Kevin έκλεισε τα μάτια του καθώς κουνούσε το κεφάλι του με αγανάκτηση. Το χαμόγελο στο πρόσωπό του έδειχνε καθαρά ότι γνώριζε με ποιό τρόπο θα τελειώσει όλο αυτό.

«Kevin, αυτός ο μουσικός ήχος που δένει όλα αυτά τα συγκροτήματα με την παράδοση του rock and roll είναι φανερός σε καθένα που τον ακούει κι εν τούτοις κάθε συγκρότημα είναι διαφορετικό. Αυτοί οι μουσικοί κι αυτές οι διαφορετικές μπάντες χρησιμοποιούν τις ίδιες δώδεκα νότες που χρησιμοποίησε κι ο Mozart, τις ίδιες που χρησιμοποίησε κι ο Duke Ellington και τις ίδιες που χρησιμοποιεί κι η Whitney Houston. Αυτό το πράγμα πoυ ακούς και που κάνει τους Puddle of Blood και τους Arrow Smith να είναι ίδιοι, αλλά διαφορετικοί, είναι το βασικό τους στύλ. Αυτό το πράγμα που ακούς και που τους κάνει όλους διαφορετικούς, αλλά ίδιους, είναι η δημιουργικότητά τους μέσα στην παράδοση.»
«Εντάξει, sensei. Το έπιασα.» παραδέχθηκε ο Kevin. «Αλλά είναι Puddle of Mud..., Puddle…, καλά άστο δεν πειράζει.» Ο Kevin τα παράτησε, κουνώντας πάλι το κεφάλι του. «Έτσι λοιπόν, όλα αυτά σημαίνουν ότι πρέπει ακόμη να κάνω βασική διαμόρφωση σε αυτό το σφενδάμι, σωστά?»
Ο δάσκαλός του τον κοίταξε με έκφραση ενδιαφέροντος. «Καλά, να προσπαθήσεις οπωσδήποτε.»
«Αααα!» αναφώνησε ο Kevin. «Ξέρεις ότι κάνω καλή βασική διαμόρφωση. Απλώς δεν θέλεις να με αφήσεις να το ξέρω.»
Ο Kevin δούλευε, χαμογελώντας, και σε ένα ακόμη λεπτό: «Βλέπεις, είναι η κοινή μας παράδοση που κάνει την δουλειά μας να φαίνεται τόσο ίδια.» είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο.
Ο κ. Fukuda ζάρωσε τα φρύδια του «Μμμμ, αλλά πολύ διαφορετική.»
«Βεβαίως!»

Το πρωτότυπο θα το βρείτε εδώ: The Bonsai Way : Tradition

Αααα και κάτι ακόμη. Ο κ. Andy Rutledge γνωρίζει πλέον το BonsaiClub.gr