Τόλκιν και άρχοντας των δακτυλιδιών δική του ιδέα ή του Πλάτωνα;

[RiaDr]

Εγώ ξέρω πως έχω μια ακατανίκητη όρεξη ξαφνικά να ξαναδιαβάσω την τριλογία..

Πολύ αναζωογονητικό θέμα, ευχαριστούμε για τις πληροφορίες!

[PanosBonsai]

Μπράβο παιδιά ταξίδεψα !

[iohokahey]

-------YOU SHALL NOT PASS-----

[Paradox]

RiaDr εχεις δίκιο για το γεγονός ότι τα ξωτικίσια είναι μια αρκετά ολοκληρωμένη γλώσσα αλλα δυστιχώς όχι πλήρως ολοκληρωμένη. Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν γλωσσολόγοι που είχαν ασχοληθεί με την ξωτικίσια γλώσσα του Τόλκιν (όπως είπα φτιάξει και άλλες απλά έχουμε μηδαμινά παραδείγματα τους σε κείμενα καθώς και πολύ μικρή πληροφόρηση για αυτές από τον Τόλκιν) για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί σε καθημερινό επίπεδο πρέπει απλά να υποθέσεις συγκεκριμένα πράγματα τα οπία όμως είναι αμφιλεγόμενα.

Για παράδειγμα κυκλοφορούν και δωρεάν στο διαδίκτυο κάπια βιβλία εκμάθησης πχ. Sindarin απλά ακόμα και οι ίδιοι οι εκδώτες έχουν πει ότι υποθέτουμε πολλούς γραμματικούς νόμους για να το κάνουμε να λειτουργήσει. Γιαυτό κιόλας και έχουν διαφορές.

Αλλοστέ ακριβός επιδεί οι γλώσσες του Τόλκιν δεν ήταν 100% τα 100% ολοκληρωμένες και δεν μπορούν να θεωρηθούν μια γλώσσα όπως τα Ελληνικά, Αγγλικά κτλ. οι διάφορες εταιρίες έχουν copy rights επάνω τους γιαυτό και όλα τα βιβλία εκμάθησεις ξωτικίσιας γλώσσας είναι τσάμπα. Πχ αν ανεβάσεις ένα οπτικοακουστικό ντοκουμέντο (video !!!!) στο YouTube και μιλάς Quennya μπορούν οι εταιρίες που έχουν τα δικαιώματα να στο κατεβάσουν. Σίγουρα όμως αν μάθεις όλα τα “σίγουρα” ξωτικίσια τότε θα μπορείς να μιλάς σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο απλά όχι όπως θα μπορούσες να μιλήσεις με μία γλώσσα όπως αυτές που χρησιμοποιούμε στη καθημερινότητα για την επικοινωνία μας.

ΥΓ.
Να προσθέσω ότι έχεις και δίκιο για τι λατρεία του Τόλκιν στις βορειοευρωπαικές διαλέκτους. Για παράδειγμα ο τρόπος γραφείς Tengwar έχεις κάπια παρώμια χαρακτηριστικά (αν θυμάμαι σωστά) με το Ρώσικο. Επίσης κάτι ακόμα ενδιαφέρον είναι πως ο Τόλκιν είχε πει ότι πείρε ότι θεωρούσε πιο όμορφο από τις διάφορες γλώσσες που του άρεσαν και τα εφάρμοσε στα Ξωτικίσια ενώ ότι άσχημο στη γλώσσα των νάνων.

[RiaDr]

Paradox κανείς δε σε παρεξηγεί - είναι τόσοι πολλοί οι λάτρεις του Tolkien διεθνώς, σίγουρα είμαστε αρκετοί και εδώ μέσα! Έχω την αίσθηση πως οι γλώσσες των ξωτικών εχουν σχεδόν στο σύνολό τους πλήρη γραμματική / συντακτικό και πολύ πλούσιο λεξιλόγιο, δεδομένου πως ο συγγραφέας ήταν γλωσσολόγος με ιδιαίτερη αδυναμία στις βορειοευρωπαϊκές γλώσσες και διαλέκτους.

Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δει λεπτομέρειες και εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Languages_ ... R._Tolkien

[marios]

Συνέχισε!!! Σε παρακαλώ!

[Paradox]

Βασικά από ότι καταλαβαίνω ο αρθογράφος δεν θέλει να πει μετο copy paste ότι ο Τόλκιν δεν έκανε έκανε μια αξιοθαύμαστη δουλειά απλά ότι η βάση του, εννοώντας τις δυσκολίες που πέρασαν οι βασικοί χαρακτήρεςκαι το ηθικό δίδαγμα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι το ίδιο με αυτό του μύθου του Γύγη.

Παρόλα αυτά όμως μπορώ να πω ότι ενώ και εγώ πιστεύω ότι οΤόλκιν γνώριζε αυτό το μύθο και ίσως όντος να επηρεάστηκε, όλη οι αξιοθαύμαστοι δουλειά που έβαλε για ναδημιουργήσει τον κόσμο τις Μέσης Γης όμως κάνουν τι δουλεία του μοναδική .

Επίσης πολύ δεν γνωρίζουν ότι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι μεταφορικά ο πρώτος παγκόσμιοςπόλεμος και μάλιστα ο ίδιος ο Τόλκιν είχε πολεμήσει στη πρώτη γραμμή! Ο κόσμος τις Μέσης Γης και η ιστορία του Άρχοντα γράφτηκαν στα χαρακώματα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.Είναι πολύ συγκλονιστικό αν σκεφτεί κάποιος πως μια σφαίρα θα μπορούσε να είχε στερήσει σε όλο τον κόσμο το αριστούργημα του Τόλκιν.

Α και κάτι τελευταίο . Σχετικά με τις γλώσσες ο Τόλκιν τις είχε πρώτα γράψει και μετά έφτιαξε την ιστορία των Χομπιτ και του Άρχονται όπου και τις χρησιμοποίησε στη προσπάθεια του να αναδιχθεί ως γλωσσολόγος και όχι τόσο ως συγγραφέας. Είχε γράψει κάπου στις 14 διαφορετικές διαλέκτους για ταξωτικίσια αλλά τρείς ήταν πο πιο βασικές. Quenya, που έχει το πιο όμορφο γραφικόχαραχτήρα (βρίσκετε και στο Ένα δαχτυλίδι) , Sindarin, που τη χρησιμοποιούσαν κυρίως τα πιο υψηλά ξωτικά (και είναι πιο όμορφη ακουστικά) και μέτα και μια άλλη νομίζωτις Μόρντορ αλλά δεν θυμάμαι τώρα τεσπα. Επίσης είχε φτιάξει και γλώσσα για τους νάνους όμως έχουμε πολύ μικρό λεξιλόγιο και πληροφορίες για αυτή τι γλώσσα. Μπορώνα πω ότι ξενέρωσα πάρα πολύ όταν πήγα να μάθω ξωτικίσια και ανακάλυψα ότι καμία από τις ξωτικίσιες γλώσσες δεν είχε τελειοποιηθεί από το Τόλκιν έτσι ώστε να μπορείς να τις χρησιμοποιείς σε προσωπικό επίπεδο.

Σταματάω εδώ γιατί είμαι σίγουρος ότι σας έχω πσιλοφρικάρειμε την γνώση μου πάνω στον Άρχοντα των δαχτυλιδιών (αν κάποιος όντως το διάβασε όλοδηλαδή xD!).

[Rania1980]

Ε! Όχι μόνο καταπληκτική... ΥΠΕΡΟΧΗ!

[vaggelakos7]

Είσαι καταπληκτική Ρία!!! Ευχαριστούμε πολύ!

[RiaDr]

Ο μύθος του δακτυλιδιού του Γύγη σίγουρα ήταν γνωστός στον Τόλκιν που ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος, παρά ταύτα οι ομοιότητες τελειώνουν πολύ νωρίς. Ακόμα όμως κι αν υπήρξε το έναυσμα για την αρχή της ιστορίας του, δημιούργησε έναν ολόκληρο κόσμο, πλήρεις (γλωσσολογικά) γλώσσες για όλα τα φύλα που "ζουσαν" στον κόσμο αυτό και μια μυθολογία που αντλεί στοιχεία από πολλές ευρωπαικές.

Συνεπώς ως επίτευγμα το σύμπαν του κόσμου του Τόλκιν είναι τόσο πολύπλοκο και σύνθετο, που τελικά ίσως δεν έχει τόση σημασία ποιες ιδέες άντλησε από αλλού!

[Vasilhs]

[justify][img]http://1.bp.blogspot.com/-zbt-GifF2q0/U ... h:%20520px;[/img][/justify][justify]Έμπνευση του Βρετανού συγγραφέα Τόλκιν η ιστορία με το δαχτυλίδι; Φυσικά και όχι. Για ακόμη μια φορά ένας ελληνικός μύθος έγινε "copy-paste". Αυτός, του Γύγη: O Πλάτωνας, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.[/justify][justify]Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ' τα πόδια του.[/justify][justify]Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες.[/justify][justify]Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Όταν ανέβηκε στην επιφάνεια διαπίστωσε ότι το εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.[/justify][justify]Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα.[/justify][justify]Και πραγματικά έτσι έγινε.Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρα – συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.[/justify][justify]Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί ο κοινός νους λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον.[/justify][justify]Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικείν η αδικείσθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικείν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα. Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία.[/justify][justify]Διαπράχθηκε μια αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης. Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να αλλάξει νοοτροπία να παλέψει με το κακό να θεαθεί το φως δηλαδή το ωραίο, το δίκαιο, το αρμονικό,το αληθινό και τούτο γίνεται με ένα και μόνο όπλο σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ένα όπλο ανίκητο ακόμα και σήμερα: Την Ολοκληρωμένη Παιδεία.[/justify][justify][Ο Γύγης - ιστορικό πρόσωπο - ήταν βασιλιάς της Λυδίας κατά το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. Πήρε το θρόνο με τη βοήθεια της συζύγου του τελευταίου βασιλιά από τους απογόνους του Ηρακλή και ίδρυσε νέα δυναστεία των Μερμναδών. Με το μύθο συμφωνεί ως ένα βαθμό και το γεγονός, ότι είχε στο σκήπτρο του και ένα δαχτυλίδι με μεγάλο πολύτιμο λίθο.[/justify][justify]Είναι επίσης γνωστό πως ήταν δραστήριος και ενεργητικός βασιλιάς και πως οδήγησε τη Λυδία και την πρωτεύουσα της, τις Σάρδεις, στην μεγαλύτερή της ακμή. Το βασίλειο του, συμπεριελάμβανε όλη τη δυτική Μικρά Ασία ως τον ποταμό Άλυ και η δυναστεία του έμεινε στην εξουσία πάνω από εκατό χρόνια.[/justify][justify]Ο τελευταίος του απόγονος στο θρόνο της Λυδίας ήταν ο βασιλιάς Κροίσος, που έγινε ξακουστός για τα πλούτη του και για την κακή ερμηνεία που έδωσε στο χρησμό της Πυθίας.[/justify][justify]Ο μύθος του Γύγη έχει εμπνεύσει και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς. Ίσως περισσότερο γνωστό να τον έκανε το δράμα του Φρίντριχ Χέμπελ « Ο Γύγης και το δαχτυλίδι του» (1856). Στο χώρο της λογοτεχνίας ο μύθος αξιοποιήθηκε από τον Θεόφιλο Γκωτιέ στη νουβέλα του «Ο βασιλιάς Κανδαύλης» (1844) και στο θέατρο πάλι από τον Αντρέ Ζίντ στο ομώνυμο θεατρικό του έργο (1901). Το 1920 ο Α. Μπρυνώ έγραψε την όπερα «Κανδαύλης».][/justify][justify][Γράφει η Ιωάννα Μπισκιτζή, Λέκτορας Κλασσικής φιλολογίας - Πηγή anogi.gr] defencenet.gr[/justify]