ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ - ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Rania1980 έγραψε:Είχα κάνει κάποτε!!!

Πολύ ευγενές σπορ και χρειάζεται και πολύ αυτοσυγκέντρωση, είναι ένα από τα χόμπι μου και του υιού μου.. Το μόνο έχει αρκετό καιρό να κάνουμε.. Τα τόξα και βέλη είναι δικής μου κατασκευής!!! [img]http://www.bonsaiclub.gr/forum/richedit ... ing/20.gif[/img]

Είχα κάνει κάποτε!!!

ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ - ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

<o:p></o:p>
Το τόξο και το βέλος έχουν πολεμική καικυνηγετική προέλευση που χάνεται στα βάθη του χρόνου. Υπάρχουν ενδείξεις χρήσηςτου τόξου που παραπέμπουν στην παλαιολιθική εποχή, 20.000 χρόνια πρίν. Ολοι οιλαοί του πλανήτη έχουν στην ιστορία τους ενδείξεις χρήσης του τόξου. Από τουςκατοίκους του παγωμένου βορρά έως αυτούς της γης του πυρός, όλοι χρωστάμεσημαντικό μέρος της εξελικτικής μας πορείας στο τόξο.<o:p></o:p>
Είναι το πρώτο όπλο που έδινε την δυνατότηταστον άνθρωπο να επιτεθεί από απόσταση μεγαλύτερη από εκείνη που καλύπτει έναεγχειρίδιο και επομένως ήταν, μαζί με το ακόντιο, τα πρώτα εκηβόλα όπλα.

Το τόξο δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκπληκτική μηχανή αποθήκευσης της ήπιαςδυναμικής ενέργειας του ανθρώπινου σώματος και μετατροπής της σε ακαριαίααποδιδόμενη κινητική. Αναμφισβήτητα πρόκειται για την πρώτη εφεύρεση πουεπιτυγχάνει την αποθήκευση ενέργειας μέσω της παραμόρφωσης της ύλης και μάλισταμε τεράστια χρονική διαφορά από τη δεύτερη που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναιο καταπέλτης ή το ελατήριο που εμφανίστηκαν πολύ αργότερα.<o:p></o:p>
Αυτή ακριβώς η θαυμαστή ιδιότητά του είναι πουτο συνέδεσε στις συνειδήσεις των αρχαίων λαών με τους θεούς. Στο δωδεκάθεο ητέχνη του τόξου - η τοξευτική - διδάσκεται και προστατεύεται από το θεόΑπόλλωνα και την αδελφή του Αρτεμη.<o:p></o:p>
Ολοι οι λαοί της αρχαιότητας, άλλοι λιγότεροκαι άλλοι περισσότερο, χρησιμοποίησαν το τόξο και σαν πολεμικό όπλο εκτός απόκυνηγετικό.<o:p></o:p>
Η πρώτη ιστορικά βεβαιωμένη χρήση του τόξουέγινε από τους αρχαίους Αιγυπτίους, περί τα 5.000 χρόνια πριν, εναντίον τωνΠερσών που πολεμούσαν ακόμα με ακόντια και σφεντόνες. Ηταν ένα μακρύ κομμάτιελαστικού ξύλου που με την χρήση ενός τένοντα (χορδή) έπαιρνε καμπύλο σχήμα.

Πιθανολογείται ότι οι Ασσύριοι γύρω στο 1.200 π.χ. προσέθεσαν στο απλό καμπύλοσχήμα του τόξου δύο προεκτάσεις στα άκρα σε σχήμα κύρτωσης αντίθετης προς τηνκαμπύλη του τόξου, δημιουργώντας έτσι ένα νεο τύπο τόξου: το

[COLOR=#NaNNaNNaN]αντίκυρτο

[/COLOR]τόξο γνωστό και σαν

recurve

(ρικέρβ). Το αντίκυρτο τόξο ήταν μιασημαντική εξέλιξη γιατί ήταν και δυνατότερο και πολύ κοντύτερο πράγμα που τοέκανε πιο ευέλικτο και βολικό για τους έφιππους πολεμιστές. Σπουδαίοι τοξότες,έφφιποι και μη, ήταν και οι Σκύθες. Χρησιμοποιούσαν ένα αντίκυρτο τόξοφτιαγμένο από ξύλο, τένοντα και κέρατο ζώου γνωστό σαν

[COLOR=#NaNNaNNaN]ασιατικόσύνθετο[/COLOR](asiatic composite)<o:p></o:p>
Στην

Αρχαία Ελλάδα

το τόξο είχε κυρίως κυνηγετική χρήση,σαν πολεμικό όπλο αναδείχθηκε κατά την διάρκεια του πελοπονησιακού πολέμου. Δενθεωρήθηκε ποτέ αγώνισμα άξιο να συμπεριληφθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες γιατί,σαν εκηβόλο όπλο, δεν αναδείκνυε την ανδρεία του πολεμιστή.
Οι Eλληνες χρησιμοποιούσαν και απλά και αντίκυρτα τόξα. Για την κατασκευή τουςείναι γνωστοί δυο τρόποι. Στον πρώτo(*)

χρησιμοποιούσαν ένακαμπύλο στέλεχος, ισχυρό και ελαστικό, κατασκευασμένο από ξύλο κρανιάς. Στoδεύτερo

(**), το στέλεχος γίνονταν από δύο κέρατααντιλόπης ή άλλου οπληφόρου ζώου τα οποία αφού πλάνιζαν έτσι ώστε να γίνουνελαστικά, τα έδεναν μέσω της βάσης τους σε ξύλινη λαβή. Στα δυο άκρα άκρα τουστελέχους δένονταν η

νευρά, χορδή κατασκευασμένη από νεύραή συνεστραμμένα έντερα ζώων. Το βέλος ή τόξευμα ήταν από σκληρό ξύλοκατεργασμένο σε λεπτό κύλινδρο μήκους 45εκ έως 60εκ που στη μια άκρη του είχεσφηνωμένη σιδερένια ή ορειχάλκινη αιχμή και στην άλλη είχε χάραγμα, τη

γλυφίδα,για να προσαρμόζεται στη νευρά. Για σταθερότητα στη βολή διέθετε και διπλήφτέρωση στο πίσω μέρος. Τα βέλη τοποθετούνταν σε ειδική θήκη με πώμα, τηφαρέτρα που χωρούσε έως 20 βέλη. Η θήκη φύλαξης του τόξου λεγόταν

γωρυτός.Το βεληνεκές έφτανε και τα 200μ!, πράγμα πολύ σημαντικό όταν γίνονταν συγκεντρωτικήτόξευση εναντίον αντίπαλου στρατού σε πυκνό σχηματισμό. Το τόξο είχε πρώταεισαχθεί στη Κρήτη. Στη ηπειρωτική Ελλάδα πρωτοεμφανίζεται στο μυκηναϊκόπολιτισμό. Σύμφωνα με την Ιλιάδα, χρησιμοποιήθηκε εκτενώς κατά την πολιορκία της Τροίαςόπου έγιναν και οι γνωστοί ταφικοί αγώνες με τόξο, άρμα και ακόντιο, πουδιοργάνωσε ο Αχιλλέας προς τιμή του Πάτροκλου.

Στην αρχαϊκή και κλασσική εποχή οι τοξότες μαζί με τους ακοντιστές και τουςσφενδονίτες αποτελούσαν το ελαφρύ πεζικό - τους "ψιλούς". Επειδή το τόξογια να είναι αποτελεσματικό χρειαζόταν πολύχρονη εξάσκηση και αφιέρωση,πράγματα που δεν διέθεταν οι πολίτες που συνήθως απάρτιζαν το ελαφρύ πεζικό, οιπερισσότερες πόλεις-κράτη προτιμούσαν να χρησιμοποιούν σώματα μισθοφόρωντοξοτών. Φημισμένοι μισθοφόροι τοξότες ήταν οι Κρήτες και οι Σκύθες, αλλάκαλούς τοξότες είχαν και άλλες πόλεις όπως η Χίος, η Δήλος, η Ρόδος, η Κύπρος.Ο Γέλων στις Συρακούσες διέθετε το 480 π.χ. δύναμη από 2.000 τοξότες. ΟιΑθηναίοι το 479 π.χ. είχαν σημαντική δύναμη που διακρίθηκε εαντίον του περσικούιππικού πριν από την μάχη των Πλαταιών. Από τα μέσα του 5ου αιώνα οι Αθηναίοιδημιούργησαν μόνιμο σώμα τοξοτών. Στις παραμονές του πελοποννησιακού πολέμου οΠερικλής ανέφερε ότι διέθεταν 1.600 τοξότες πεζούς, εκτός από τους έφιππους,τους ονομαζόμενους ιπποτοξότες.

Φημισμένοι τοξότες ήταν ο ήρωας Ηρακλής με το θεϊκό τόξο που του χάρισε οΑπόλλωνας, ο πολυμήχανος Οδυσσέας με το πανίσχυρο τόξο του γίγαντα Εύρυτου, οΠάνδαρος που είχε διδαχθεί την τέχνη από τον ίδιο τον Απόλλωνα, ο θεσσαλόςΦιλοκτήτης με το τόξο του Ηρακλή, ο κρής Μηριόνης που νίκησε στους ταφικούςαγώνες της Τροίας και άλλοι πολλοί.<o:p></o:p>
Στην

Κίνα

οι πρώτες αναφορές ανήκουν στηνδυναστεία των Σάνγκ (18 έως 10 αι. π.χ.) όπου εμφανίζεται σε πολεμικό άρμα μεοδηγό, ακοντιστή και τοξότη. Αργότερα εμφανίζεται και η αγωνιστική τοξοβολία σεαγώνες μεταξύ των ευγενών.
Κατά τον 6ο αι. π.χ. το τόξο εμφανίζεται στην

Ιαπωνία, όπου και εξελίσσεται σε μίααπό τις σημαντικότερες πολεμικές τέχνες η οποία φτάνει ως τις μέρες μας με τηνονομασία

[COLOR=#NaNNaNNaN]kyudo[/COLOR]

(ο δρόμος του τόξου). Το kyudo σήμερα διδάσκεται με τοπαραδοσιακό τρόπο από εξειδικευμένες σχολές σε όλο τον κόσμο σαν μια από τιςπαραδοσιακές Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες. Ο

Τζένκις Χάν

(12αι. έως 13αι. μ.χ.) και οι μογγόλοιτου κατέκτησαν μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Ασίας με το σώμα των έφιππωντοξοτών οι οποίοι με το κοντό και δυνατό αντίκυρτο τόξο τους σάρωναν τιςγραμμές του εχθρού.<o:p></o:p>
Η πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίαςολοκληρώθηκε στην αρχή της εποχής του μεσαίωνα όταν αυτοί νικήθηκαν από τουςυπέρτερους τοξότες των Ούνων, των Βανδάλων και των Γότθων.<o:p></o:p>
Από τον πρώιμο μεσαίωνα ακόμα, το τόξο άρχισενα απειλείται από την εμφάνιση μιάς άλλης μηχανής εκτόξευσης βελών: τη

[COLOR=#NaNNaNNaN]βαλλίστρα

[/COLOR](αγγλ. crossbow).

Η παλαιότερη ιστορικά βεβαιωμένη εμφάνισή της γίνεται στην αρχαία Ελλάδα κατά τον4ο αιώνα π.χ. Το όπλο ονομαζόταν

γαστραφέτης

(αγγλ.gastraphetes)

και ηπεριγραφή του σώθηκε από τον Ηρωνα τον Αλεξανδρινό (1ος αιώνας π.χ). Παράλληλαεμφανίζεται και στην αρχαία Κίνα περίπου την ίδια περίοδο.

Η βαλλίστρα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στους στρατούς της δύσης, γιατί αφενόςδεν χρειαζόταν παρά ελάχιστη εκπαίδευση στην χρήση της, και αφετέρου είχε πολύ μεγαλύτερη διατρητικήικανότητα λόγω ενός συστήματος μοχλών που βοηθούσαν στην τάνυση των πολύδυνατών ελασμάτων. Ενας χειριστής βαλλίστρας

(αγγλ. crossbowman)

ήταν πολύ οικονομικότερος σε σχέση μεένα τοξότη λόγω της ελάχιστης εκπαίδευσης, αλλά και άμεσα αντικαταστάσιμος σεπερίπτωση ατυχήματος. Αρκεί να αναφέρουμε ότι ένας μελλοντικός τοξότηςεξασκείτο καθημερινά στο τόξο από την εφηβεία κιόλας προκειμένου να γίνειαποτελεσματικός στρατιώτης αρκετά χρόνια μετά. Αντίθετα τη βαλλίστρα μπορούσενα χειριστεί ένας οποιοσδήποτε στρατιώτης και να πάρει μέρος σε μάχη μεολιγόωρη εκπαίδευση. Τελικά το τόξο επιβίωσε και αντιμετώπισε με επιτυχία τηβαλλίστρα λόγω της ταχυβολίας του και του πολύ μεγαλύτερου βεληνεκούς του,στοιχεία σημαντικά για τις πολυπληθείς μάχες ανοικτού πεδίου της εποχής.<o:p></o:p>
Διάσημος τοξότης του μεσαίωνα ήταν ο ΑγγλοςRobin Hood που έγινε θρύλος στους μετέπειτα αιώνες (ο Γουλιέλμος Τέλλοςαντίθετα χρησιμοποιούσε βαλλίστρα και όχι τόξο, όπως λανθασμένα αναφέρεταιακόμα και σε επίσημα έντυπα)<o:p></o:p>
Οι πιο φημισμένοι τοξότες της μεσαιωνικήςΕυρώπης ήταν οι Αγγλοι. Είναι ιστορικά αναγνωρισμένο ότι οι συντριπτικές νίκεςτης Αγγλίας στις μάχες των Crécy, Poitiers και Agincourt εναντίον των Γάλλων,κατά τον Εκατονταετή πόλεμο (14ος - 15ος αι.), στηρίχθηκαν κατά πολύ στοφημισμένο

[COLOR=#NaNNaNNaN]longbow[/COLOR]. Στη μάχη του Crécy(1346μ.χ.) οι Αγγλοι με 11.000 τοξότες, 3.900 ιππότες και 5.000 στρατιώτεςπαρατάχθηκαν εναντίον Γαλλικής δύναμης από 12.000 σιδηρόφρακτους ιππότες,20.000 στρατιώτες, 6.000 γενοβέζους μισθοφόρους με βαλλίστρα και άγνωστουαριθμού ιππέων. Στο τέλος της ημέρας το longbow άφησε νεκρούς τουλάχιστον 1.500Γάλλους ιππότες συν άγνωστο αριθμό στρατιωτών και μισθοφόρων, ενώ οι Αγγλοιδέχθηκαν ασήμαντες ζημιές. Mε την νίκη του Crécy αποδείχθηκε για πρώτη φορά ότιτο τόξο ήταν υπέρτερο της βαλλίστρας και στο βεληνεκές αλλά και στην ταχυβολία,με αποτέλεσμα να αρχίσει να εκτοπίζει την βαλλίστρα.<o:p></o:p>
H αρχή του τέλους της ένδοξης πορείας τουτόξου σαν πολεμικό και κυνηγετικό εργαλείο ήλθε με την διάδοση της πυρίτιδαςστην Ευρώπη (15os αι. μ.χ.). Oταν το 1588 μ.χ. οι Αγγλοι με δοκιμαστική χρήσητουφεκιών από 10.000 στρατιώτες νίκησαν την Ισπανική αρμάδα που βασιζόταν σετοξότες έγινε πλέον φανερή η συνέχεια. Πράγματι το τόξο άρχισε να υποχωρείραγδαία μέχρι που έφτασε στον 17ο αι. να περιοριστεί κυρίως σε άθλητικέςεκδηλώσεις.<o:p></o:p>
Οι ιθαγενείς της Αμερικανικής ηπείρου ήτανσπουδαίοι έφφιποι τοξότες και χρησιμοποιούσαν το τόξο σαν βασικό εργαλείο γιατην επιβίωσή τους σχεδόν μέχρι και τον 18ο αι. Αλλά δυστυχώς η τέχνη τους δεντους έσωσε από τον αφανισμό που τους επέβαλαν τα πυροβόλα των κατακτητώνΕυρωπαίων.<o:p></o:p>
Σε μερικές περιοχές του κόσμου όπως στιςπαρθένες περιοχές του δάσους του Αμαζονίου ή στην Αφρικανική ενδοχώρα υπάρχουνφυλές ιθαγενών που χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα το τόξο για επιβίωση.<o:p></o:p>
Η τοξοβολία σήμερα είναι αρκετά διαδεδομένηκαι ασκείται σαν άθλημα ή χόμπυ με διάφορες μορφές: σκοπευτική, κυνηγετική,ανοικτού πεδίου κλπ.<o:p></o:p>
Εμφανίστηκε σαν ολυμπιακό άθλημα το 1900 στοΠαρίσι και ασκήθηκε έως την Ολυμπιάδα του 1920 στην Αμβέρσα οπότε καικαταργήθηκε. Ξαναεμφανίστηκε το 1972 στους Ολυμπιακούς του Μονάχου σαν ατομικόάθλημα. Από τους Ολυμπιακούς της Σεούλ του 1988 προστέθηκε το ομαδικό.<o:p></o:p>
Συνεχίζετε αν σας αρέσει....[img]http://www.bonsaiclub.gr/forum/images/s ... aughty.gif[/img]